Bakım Hemodiyalizindeki Hastalarda Diyalitik Arası Kilo Alımı Nasıl Sınırlandırılır: Son Durum ve Perspektifler.

Bakım Hemodiyalizindeki Hastalarda Diyalitik Arası Kilo Alımı Nasıl Sınırlandırılır: Son Durum ve Perspektifler. Bossola Maurizio, Mariani Ilaria, Strizzi Camillo Tancredi, Piccinni Carlo Pasquale, Di Stasio Enrico Klinik tıp dergisi Özet Arka plan: Diyaliz seansları arasındaki tuz ve su alımının birikimi olarak tanımlanan diyalitik arası kilo alımı (IDWG), hemodiyaliz hastalarında sıvı yönetiminin kritik bir parametresi ve diyet ve sıvı kısıtlamalarına uyumun bir belirtecidir. Aşırı IDWG, sol ventrikül hipertrofisi, kardiyak disfonksiyon ve serebrovasküler komplikasyonlar dahil olmak üzere artmış kardiyovasküler risk ile güçlü bir şekilde ilişkilendirilmiştir. Ek olarak, daha agresif ultrafiltrasyonu gerektirir, bu da potansiyel olarak hemodinamik stabiliteyi tehlikeye atar, yaşam kalitesini bozar ve sağlık hizmetleri maliyetlerini artırır. Uluslararası kılavuzlara göre vücut ağırlığının %4-4,5'inden daha az bir IDWG hedefi önerilmesine rağmen, birçok hasta diyet ve sıvı kısıtlamalarına uymadaki engeller nedeniyle buna ulaşmakta zorlanmaktadır. Bu derleme, IDWG'yi hafifletmek için mevcut son teknoloji stratejilerini araştırıyor ve diyaliz hastalarında sıvı yönetimini iyileştirmek için ortaya çıkan tanı ve tedavi perspektiflerini değerlendiriyor. Yöntemler: Hemodiyalizde IDWG ile ilgili çalışmaları belirlemek için PubMed/MEDLINE, Scopus ve Web of Science'da bir literatür taraması yapıldı. Anahtar kelimeler ve MeSH terimleri, hakemli makaleleri, gözlemsel çalışmaları, RCT'leri, meta-analizleri ve sistematik incelemeleri almak için kullanıldı. İngilizce olmayan makaleler, vaka raporları ve konferans özetleri hariç tutuldu. Çalışma seçimi, başlıkların, özetlerin ve tam metinlerin bağımsız taramasıyla PRISMA yönergelerini izledi. Veri çıkarma, IDWG tanımlarına, risk faktörlerine, klinik sonuçlara ve yönetim stratejilerine odaklandı. Çalışma heterojenliği nedeniyle bir anlatı sentezi gerçekleştirildi. İlgili veriler, hem yerleşik stratejileri hem de ortaya çıkan perspektifleri değerlendirmek için tematik olarak sentezlendi. Sonuçlar: Mevcut literatür, IDWG kontrolü için üç temel strateji tanımlamaktadır: bilişsel-davranışsal müdahaleler, diyet sodyum kısıtlaması ve diyaliz reçete ayarlamaları. Eğitim programları ve davranış danışmanlığı uyumu iyileştirirken, uzun vadeli etkililikleri hasta uyumu ve lojistik zorluklarla sınırlı kalmaya devam ediyor. Benzer şekilde, düşük sodyumlu diyetler susuzluğu azaltmasına rağmen uyum engelleriyle ve potansiyel beslenme endişeleriyle karşı karşıyadır. Diyalizat sodyum konsantrasyonundaki ayarlamalar, hemodinamik dengesizlik ve diyaliz sırasında hipotansiyonla ilgili endişelerle çelişkili sonuçlar vermiştir. Bu sınırlamalar göz önüne alındığında, alternatif yaklaşımlar ortaya çıkmaktadır. Tükürük salgısını uyarmak için sakız çiğnemek ve otonomik düzenleme için akupunktur gibi susuzluk modülasyon stratejileri, aşırı sıvı alımını azaltmada potansiyel faydalar sunmaktadır. Ek olarak, mobil uygulamalar ve telemonitoring gibi teknolojik yenilikler, sıvı alımı hakkında gerçek zamanlı geri bildirim sağlayarak öz yönetimi geliştirir. Biyolojik geri bildirim odaklı diyaliz sistemleri, hemodinamik dengesizliği en aza indirirken sıvı giderme verimliliğini artıran dinamik ultrafiltrasyon ayarlamalarına olanak tanır. Yapay zeka (AI), sıvı aşırı yüklenmesini tahmin etmek ve kişiselleştirilmiş diyaliz reçetelerini iyileştirmek için giyilebilir biyoimpedans sensörlerini ve diyaliz verilerini entegre ederek öngörücü analitiği ilerletmekte ve hassasiyete dayalı hacim yönetimini yönlendirmektedir. Son olarak, diyaliz sıklığını ve süresini optimize etmek daha iyi sıvı dengesi ve kardiyovasküler stabilite elde etmede umut vadetmektedir ve bu da etkili IDWG yönetimi için kişiselleştirilmiş, multimodal bir yaklaşımın gerekli olduğunu göstermektedir. Sonuçlar: Onlarca yıllık araştırmalara rağmen, IDWG hemodiyalizde kalıcı bir zorluk olmaya devam etmektedir ve çok yönlü, hasta merkezli bir yaklaşım gerektirmektedir. pproach etkili IDWG yönetimi için olmazsa olmazdır. Sonuçlar: Onlarca yıllık araştırmalara rağmen, IDWG hemodiyalizde kalıcı bir zorluk olmaya devam ediyor ve çok yönlü, hasta merkezli bir yaklaşım gerektiriyor. Geleneksel müdahaleler kısmi çözümler sunarken, susuzluk modülasyon stratejileri, gerçek zamanlı izleme, biyofeedback diyaliz ayarlamaları ve AI destekli öngörücü araçların entegre edilmesi sıvı yönetiminde bir sonraki sınırı temsil ediyor. Gelecekteki araştırmalar uzun vadeli uygulanabilirliğe, hasta uyumuna ve klinik etkinliğe odaklanmalı ve bu yeniliklerin diyaliz hastalarının yaşam kalitesi ve kardiyovasküler sağlıklarında somut iyileştirmelere dönüşmesini sağlamalıdır.