Miyofasyal Ağrı Sendromu: Klinik Özellikler, Etiyopatogenez, Tanı ve Tedavi Hakkında Güncelleme.

Miyofasyal Ağrı Sendromu: Klinik Özellikler, Etiyopatogenez, Tanı ve Tedavi Hakkında Güncelleme. Steen Jeremy P, Jaiswal Kishore S, Kumbhare Dinesh Kas ve sinir Özet Miyofasyal ağrı sendromu (MPS), hem lokalize hem de yansıyan ağrıya neden olan gergin kas lifleri bantları içindeki tetik noktaları-aşırı tahrişli noktalarla karakterize kronik bir bölgesel ağrı durumudur. MPS'nin patogenezi, tanı kriterleri ve sınıflandırması hala araştırılmaktadır ve bu da standart tedavi protokollerinin geliştirilmesini zorlaştırmaktadır. Tanı araçları gelişmiş olsa da, MPS genellikle fibromiyalji, nöropatik ağrı ve eklem bozuklukları gibi diğer ağrı bozukluklarıyla semptom örtüşmesi nedeniyle yeterince tanınmamaktadır. Başlangıcına ve devam etmesine katkıda bulunan faktörler arasında kas aşırı kullanımı, duruş dengesizliği, sistemik durumlar ve psikolojik ve davranışsal etkiler yer almaktadır. Bu anlatımlı inceleme, birincil risk faktörlerini, patogenez, tanı ve ayırıcı tanı ile ilgili güncel hipotezleri ve hem geleneksel hem de yeni ortaya çıkan tedavileri incelemektedir. MPS için lokal anestezik enjeksiyonlarının kullanımını destekleyen yeterli kanıt vardır. Bazı kanıtlar kuru iğneleme, akupunktur, manyetik stimülasyon, ultrason tedavisi, lazer tedavisi, ekstrakorporeal şok dalgası tedavisi ve manuel terapinin, özellikle sham veya plasebo ile karşılaştırıldığında etkili olabileceğini göstermektedir. Ancak, steroid olmayan anti-inflamatuar ilaçlar, diklofenak, botulinum toksini ve transkutanöz elektriksel sinir stimülasyonu yetersiz kanıt gösterirken, kas gevşeticiler, antidepresanlar, gabapentin, opioidler, topikal lidokain, kapsaisin, EMLA kremi ve kinesio bantlamanın etkinliği kesin değildir. MPS'nin etkili yönetimi, bireysel ihtiyaçlara göre uyarlanmış, ampirik olarak desteklenen ve kanıta dayalı tedavileri entegre eden hasta merkezli bir yaklaşım gerektirir. Bu inceleme, MPS'ye ilişkin mevcut anlayışı sentezlemekte ve bu karmaşık durumu yönetmede klinik karar vermeyi iyileştirmek için yüksek kaliteli araştırmalara olan ihtiyacı vurgulamaktadır.